Excisiebiopsie

26 juni 2012 — door Stijn Pieters

In de vorige column ‘Miss Athene’ beschreef ik dat de principes van crisiscommunicatie niet van toepassing zijn binnen een inter-persoonlijke context. Laat ons uitzoeken of risicocommunicatie wel op inter-persoonlijk niveau werkt.

Geen jeuk. Geen roodheid. Enkel wat schilfervorming. Over de hele lengte van mijn rechterarm. Na een aantal avonden Nivea smeren had de aandoening zich over mijn andere arm verspreid.

De dermatoloog was mij aanbevolen door een vrouwelijke expert wier liefdesleven bestond uit een aaneenschakeling van artsen, dermatologen en chirurgen. Ik had er dus het volste vertrouwen in.

Wat het was, wist hij niet. Daar zaten we dan. Ik op een groene ligbank met beide mouwen onder de oksels en hij met de armen voor de borst gekruist. Naar elkaar starend. “Ga eens liggen”.

Na het aanbrengen van een zompig watje op een uitverkoren verdroogd eilandje huid, haalde mijn held een voorwerp boven dat een kruising was tussen een suikertang, een appelboor en een mini guillotine. Na het inspuiten van een onbekende vloeistof onder mijn huid bracht hij het tuig aan en gaf een ferme ram op het uiteinde waardoor het onding een centimeter in mijn arm verdween. Met een plotse polsbeweging draaide mijn beul het marteltuig rond.

Zeven huidlagen vielen er te tellen. Het monster ging een steriel doosje in en Dr. Schrikmerg sprak “Voila, dit gaat naar het labo, hopelijk weten zij wat het is’.

Onprettige maatregelen zijn nodig om onze levensstandaard in stand te houden. Medische onderzoeken en behandelingen zijn nodig om gezond te worden. Besparingen staan gelijk met een pensioen voor onze kinderen. Nucleaire en chemische risicovolle processen voorzien ons van energie, levensmiddelen en comfortartikelen.

Risicocommunicatie zorgt voor het draaglijker maken van deze maatregelen die vaak weerstand uit diverse hoeken veroorzaken. Weerstand is echter het grootst waar informatie en interactie het kleinst zijn. Aanvaarding is te bekomen door weerstand te verminderen en dat begint met het erkennen en bespreekbaar maken van risico’s.

De mensheid kan een heus pak negatieve informatie aan. Oorlog, milieuverontreiniging, filevorming, financieel verlies, een plots overlijden en het barbaars wegnemen van cilindervormige huidlagen zijn enkele zaken die we allemaal dagelijks meemaken, een plaats geven en verwerken.

Had mijn dokter vooraf uitgelegd wat er me te wachten stond, ik had de operatie alsnog laten doorgaan en had daarenboven zijn praktijk niet met wraakgevoelens verlaten.

In schril contrast met mijn bezoek bij de dermatoloog staat de risicocommunicatie tijdens mijn eerste duikles. Alle risico’s werden onmiddellijk in detail besproken.

Blijven ademen of je longen scheuren, traag afdalen anders scheuren je trommelvliezen en krijgt je een Delirium Tremens, snel stijgen zorgt voor helse gewrichtspijnen, nooit zeewezens aanvallen. Als zij aanvallen, achteruit zwemmen met je vinnen naar hen gericht en hun territorium verlaten. “Morgen gaan we het water in” aldus onze instructeur.

Enkele duiken later kan ik meedelen dat er bijna niets zo wonderbaarlijk mooi en aangenaam is dan gewichtloos de onderwaterwereld verkennen.

Stijn Pieters is Managing Partner van PM en co-auteur van Geen Commentaar! Communicatie in turbulente tijden

Categorieën: Columns Reacties uitgeschakeld

Reacties niet toegelaten

Naar boven