Miss Athene

21 juni 2012 — door Stijn Pieters

De vraag was in de bende gevallen: “Gaan we binnenkort nog eens iets doén!? Waarom niet eens naar het volleybal kijken? Gent tegen Olympiakos Piraeus. Europese beker. Vrouwen. Nu donderdag.”

Eerder ten huize Pieters waren alle risicocommunicatieve regels in acht genomen om het evenement aan te kondigen. “Schoonheid, ik ga naar het volleybal donderdag. Men only.” Ik bracht feitelijke informatie zoals de duur van het evenement, de (inhoudelijke) beschrijving van de teams, wie bob zou zijn, het feit dat het om een Europees topduel ging …

Na de feitelijkheden volgde het ultieme argument, de emotie: “De maten zien elkaar zo graag, de spanning van het duel, schat, de deugd om onze gedachten eens te verzetten.” Ook het punt dat de vrouw des huizes eens lekker kon genieten zonder aanwezigheid van mopperende boys maakte de trip gegrond, ja zelfs helemaal gerechtvaardigd, eigenlijk zelfs onontbeerlijk! Door de open en eerlijke communicatie werd weerstand tot een minimum beperkt en was de acceptatie van het voorstel verzekerd.

Het vooruitzicht van een paar uurtjes topsport met bijbehorende door testosteron aangevuurde mannenpraat maakte de trip naar de sporthal erg kort. Aangekomen begeef ik me naar de afgesproken rendez-vous punt en zie dat er één ‘boy’ zijn vriendin mee heeft gebracht. Dat wordt op onze woorden letten dus.

Anna ‘Nummer 9’ Kavatha slaat op. Ik kan het beeld van een zichzelf uitschuddende zwaan na een frisse nieuwjaarsduik in het Citadelpark niet onderdrukken. In het net. Gebeten pruillip. Met hangende pootjes naar de bank. De 187cm tuurt de zaal in.

Bij haar wederoptreden blijkt ze vinniger. Miss Kavatha boort een smash recht door een hoog opverend driemansblok van het Gentse meidenteam. Ze wordt door ons, nobele heren, unaniem uitgeroepen tot Miss Athene 2012 …, 2013 en 2014.

“Gent heeft gewonnen met 3-0”, zeg ik achteraf thuis, met gemengde gevoelens. Na vermelding van de gebroken afspraak ‘men only’ – die ene maat met zijn vriendin! – zorg ik zelf voor het incident. “Ah zo, ik dacht dat het een gezellig uitje met de maten was? Waarom mocht ik niet mee?” Van interpersoonlijke risicocommunicatie naar interpersoonlijke crisiscommunicatie in één seconde.

To do: open, eerlijk, transparant, volledig, empathisch, niet in de verdediging gaan, kernboodschap bepalen, argumentatie vervolledigen, met volle respect voor de tegenstander. Of misschien toch beter een holdingstatement? Kan ik niemand anders als woordvoerder naar voren schuiven als buffer voor de eindverantwoordelijke? No way: niet afschuiven op iemand anders, medeleven tonen, monologen mijden – dialoog verzekeren, op elke vraag ingaan, niet speculeren, geen woorden in de mond laten leggen, vriendelijk blijven en er een vertederend lachje uitknijpen. Vooral positief blijven, Stijn!

De regels die dagelijks in de strategische crisiscommunicatie met opperste sérieux gehanteerd worden, flitsen door mijn hoofd maar zijn interpersoonlijk helemaal nutteloos.

*zucht

“Schat, die nummer 9 van de Grieken, man man man. Als de economie daar zo deprimerend niet zou zijn, we openden morgen een kantoor in Athene en we beginnen in onze vrije tijd een volleybalploeg.”

Glimlach, kus en liefdesklap op mijn muile.

Stijn Pieters is Managing Partner van PM en co-auteur van Geen Commentaar! Communicatie in turbulente tijden

Categorieën: Columns Reacties uitgeschakeld

Reacties niet toegelaten

Naar boven